KKFYC.ORG - ការយល់ឃើញរបស់ខ្ញុំអំពីវេទិកា UNPFII ក្�

ការយល់ឃើញរបស់ខ្ញុំអំពីវេទិកា UNPFII ក្�

Post by កូនខ្មែរ
Wednesday, 12 May 2010
ការយល់ឃើញរបស់ខ្ញុំអំពីវេទិកា UNPFII ក្នុងឆ្នាំ ២០១០ ដោយកញ្ញា៖ ត្រឹម ចន្រ្ទា កាលពីថ្ងៃទី ២៨ ខែមេសាឆ្នាំ ២០១០ ខ្ញុំត្រូវបានគេផ្ដល់ឱកាសឲ្យ ដើម្បីធ្វើការបញ្ចេញសម្លេង និងថ្លែងសុន្ទរកថា ក្នុងនាមប្រតិភូគណះកម្មាធិការនៃយុវជនសហព័ន្ធខ្មែរកម្ពុជាក្រោម នៅឯវេទិកាUNPFII ។ ប្រសិនបើខ្ញុំគិតអំពីអ្វី ដែលខ្ញុំគួរតែធ្វើឲ្យមានការផ្លាស់ប្ដូរនៅក្នុងដំណើរនេះ ហើយអ្វីដែលនាំឲ្យខ្ញុំមកកាន់ទីនេះ និងនៅកន្លែងនេះ ។ ខ្ញុំគួរនិយាយថា វាអាចនាំឲ្យវិលត្រឡប់ទៅរកការស្រាវជ្រាវដោយខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ តាមរយៈស្រ្តីមួយរូបដែលបានណែនាំសរសេររឿងនេះឡើង។ វាជាជ្រុងមួយនៃស្វ័យជីវប្រវត្តិ អំពីបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំដែលធំឡើងដឹងក្ដីនៅក្នុងប្រទេសដែលទទួលបានវប្បធម៌ពីរផ្សេងពីគ្នាសម្រាប់រូបខ្ញុំ។ ខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំបានចាប់យករវាងវប្បធម៌ពីរ ពិភពលោកពីរ ការញែកចេញពីគ្នារវាងការអប់រំទៅតាមប្រពៃណីរបស់ខ្ញុំ និងពិភពលោកថ្មីមួយដែលមានសក្ដានុពលផ្សេងៗទៀត។ កញ្ញា ត្រឹម ចន្រ្ទា លោក បណ្ឌិត Cooper និងកញ្ញា ថាច់ សុម៉ាលីន ទោះបីជាយ៉ាងណាក្ដី ខ្ញុំមាន មោទនភាពយ៉ាងខ្លាំង និង សូមសម្ដែងនូវការដឹង គុណដ៏ជ្រាលជ្រៅ ចំពោះ គម្រោងការណ៍នេះ។ ខ្ញុំមាន អារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយកំពុង តែបានបាត់បង់។ នៅពេល ឪពុករបស់ខ្ញុំ មានគម្រោង ទិញសំបុត្រយន្តហោះ លើស មួយសំបុត្រ ពេលនោះខ្លួន ខ្ញុំបានគិតថា នេះគឺជាឱកាស ដ៏ល្អមួយសម្រាប់រូបខ្ញុំ ដើម្បី ធ្វើដំណើរទៅកាន់វៀតណាមខាងត្បូង(កម្ពុជាក្រោម) នឹងមើល៍ឃើញនូវទន្លេមេគង្គ ដ៏អស្ចារ្យនៅទីនោះ។ នេះប្រហែលជាលើកទីមួយហើយដែលឪពុករបស់ខ្ញុំ បានធ្វើ ដំណើរវិលត្រឡប់ទៅជួបជុំគ្រួសាររបស់គាត់ដែលបានបែកគ្នាជាង ២៦ឆ្នាំមកហើយ។ ក្រោយពីមានការស្រពិចស្រពិលមួយសន្ទុះមក ខ្ញុំក៏បានធ្វើការជ្រើសរើស ដើម្បីធ្វើដំណើរទៅកាន់កម្ពុជាក្រោមដែលជាស្រុកកំណើតរបស់ឪពុកខ្ញុំ។ រូបភាពទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំបានឃើញ នៅឯកម្ពុជាក្រោម គឺជាបទពិសោធន៍មួយ នឹងផ្ដិតជាប់ក្នុង បេះដូងរបស់ខ្ញុំជានិច្ចពុំមានថ្ងៃបំភ្លេចបានឡើយ។ ខ្ញុំបានឃើញរឿងរ៉ាវជាច្រើន ដែលខ្ញុំ ចង់ឲ្យមានការផ្លាស់ប្ដូរ ប៉ុន្តែវាបានក្លាយទៅជារឿងដ៏រន្ធត់មួយ ដោយមានការគាប សង្កត់យ៉ាងមហិមាមកលើបងប្អូនខ្មែរកម្ពុជាក្រោម និងការទទួលខុសត្រូវមកលើពួក គាត់។ ក្នុងឱកាសដែលបានមកចូលរួមប្រជុំនៅឯវេទិកា UNPFII ក្នុងនិទាឃរដូវនេះ ខ្ញុំមិនអាចឲ្យខកខាន់នូវឱកាសដ៏ពិសេសពិសាលនេះបានឡើយ។ ខ្ញុំមានការស្រពិច ស្រពិលក្នុងការចូលរួមកម្មវិធីនេះពីរបីឆ្នាំកន្លងទៅ ហើយដោយមានការភ័យខ្លាចថា ខ្ញុំមិនអាច ធ្វើដំណើរទៅដល់ទិសដៅនៃការរំពឹងទុកបាន។ ប្រវត្តិសាវតារបស់ខ្ញុំគឺជាអ្នកលេងល្ខោន និងជាអ្នកសិល្បៈទេ ដូច្នេះខ្ញុំចូលរួមក្នុងកម្មវិធីនេះជាមួយ នឹងចំណេះដឹងសាមញ្ញប៉ុណ្ណោះ ដែលខ្ញុំ នឹងជួយជ្រោមជ្រែងឲ្យអស់ពីសមត្ថភាពហើយខ្ញុំ នឹងរៀនសូត្រតទៅមុខទៀតដោយមិនអាចចៀសផុតបានឡើយ។ ខ្ញុំបានសន្យាចំពោះខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ថា បើកចិត្ត និងបេះដូងរបស់ខ្ញុំឲ្យទូលាយ និងព្យាយាមរៀនសូត្រកាន់តែច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ខ្ញុំជឿជាក់ថា ” កាលណាអ្នកចេះដឹង កាន់តែច្រើន ជីវិតរបស់អ្នកកាន់តែមានភាពងាយស្រួល”។ នៅពេល ខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងគណៈកម្មាធិការនៃយុវជនសហព័ន្ធខ្មែរកម្ពុជាក្រោម រួចមក ខ្ញុំហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំបានរកឃើញនូវអ្វីដែលខ្ញុំបានបាត់បង់ពីមុនមក រួមទាំងយុវជនខ្មែរក្រោមទាំងអស់ដែលរស់នៅជុំវិញពិភពលោកផងដែរ។ ជាការពិត ណាស់ រហូតមកដល់ពេលនេះ យើងបានធ្វើការទំនាក់ទំនងក្នុងភាពជាខ្មែរដូចគ្នានៅគ្រប់ទីកន្លែងបានយ៉ាងល្អប្រើសើរ។ ដូចដែលខ្ញុំបាននិយាយអញ្ចឹង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានការគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសហគមន៍របស់ខ្ញុំ មិនត្រឹមតែមនុស្សនៅក្នុងបន្ទប់ អាគារដែលស្ថិតនៅខាងក្រោយខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ ក៏មានមនុស្សជាច្រើនទៀត ដែលកំពុងតែ រង់ចាំទទួលព័ត៌មាននៅឯផ្ទះរបស់ពួកគាត់ជុំវិញពិភពលោកផងដែរ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែល សំខាន់ជាងនេះទៅទៀត គឺប្រជារាស្រ្តខ្មែរកម្ពុជាក្រោមរាប់លាននាក់ ដែលកំពុងតែរស់ នៅឯមាតុភូមិរបស់យើងនោះ។ ពួកគាត់ទាំងអស់គ្នាកំពុងតែពឹងផ្អែកមកលើពួកយើង ដើម្បីនិយាយជំនួសគាត់នាពេលនេះ។ ដូចដែលខ្ញុំកាលនៅសិក្សាថា្នក់វិទ្យាល័យអញ្ចឹង Cheesy Banner បាននិយាយថា “ ចំណេះដឹងគឺជាថាមពលដ៏សំខាន់ ” ឥឡូវខ្ញុំបានយល់ច្បាស់ហើយថា វាជាការពិតណាស់អ្វីដែលគាត់បាននិយាយនោះ។ ក្រុមយុវជននៃជនជាតិដើមខ្មែរក្រោម និងជនជាតិដើមដទៃឯទៀត យើង ទាំងអស់ គ្នាមានភ័ព្វ សំ ណាង យ៉ាង ខ្លាំង និងមាន សិទ្ធិ រស់នៅ ក្នុង ជាតិនេះ ដែល ឈាន ទៅដល់ ការ ទទួលស្គាល់ជា លក្ខណៈអន្តរ- ជាតិ ដោយ មាន សេចក្ដីប្រ កាសស្ដីអំពីសិទ្ធិជនជាតិដើម របស់អង្គការសហប្រជាជាតិ (UNDRIP) មិនត្រូវបានគេ រារាំង ហើយការប្រារព្ធពិធីទៅតាមរបៀបរបបនៃវប្បធម៌របស់យើងផ្ទាល់ ត្រូវបានគេ លើកទឹកចិត្ត នឹងសម្លេងនៃការជួបជុំរបស់ពួកយើងត្រូវបានគេយកទៅផ្សព្វផ្សាយឮ ទូទាំងពិភពលោក។ យើងមានសម្លេងរបស់ពួកយើង ដើម្បីថ្លែងឲ្យគេដឹងឮគ្រប់គ្នា ហើយយើងមានសិទ្ធិពេញលេញក្នុងការនិយាយស្ដីរបស់ពួកយើង ដោយពុំត្រូវមាន ការបំភិតបំភ័យឡើយ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានធ្វើដំណើរវិលត្រឡប់មកពីមាតុភូមិរបស់ពួក យើងនោះមក ខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ឃើញថា សិទ្ធិសម្រាប់ទទួលការអប់រំសិទ្ធិក្នុងការនិយាយស្ដី សេរីភាពក្នុងការគិត និងសេរីភាពក្នុងការបញ្ចេញមតិ ទាំងអស់នេះហើយគឺជាសិទ្ធិដ៏សំខាន់ដែលពួកយើងភាគច្រើន រួមទាំងខ្លួនខ្ញុំផងដែរ យល់ថាវាពិតជាការត្រឹមត្រូវណាស់។ យើងមានកន្លែងដើម្បីបញ្ចេញនូវកង្វល់របស់ពួកយើងដោយពុំមានការរារាំងគាបសង្កត់ពីខាងណាមួយឡើយ។ ពួកគេអនុញ្ញាតឲ្យយើង ប្រើសិទ្ធិក្នុងការបញ្ចេញមតិដោយសេរី។ ផ្នែកមួយដែលសំខាន់នៃដំណើរការនេះ គឺបានជួបជុំជាមួយ នឹងយុវជនដទៃផ្សេងទៀតដែលខ្ញុំពិតជាស្គាល់ហើយ នឹងអាច ធ្វើជាមិត្តភ័ក្ដិអស់មួយជីវិត។ មិនត្រឹមតែយុវ-ជនដែលមកពី KKFYC ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏មានយុវជនដែលនៅជុំវិញពិភពលោក ផងដែរ។ ជាងនេះទៅទៀតគឺមានក្រុមយុវជនជនជាតិដើមដ៏មានឥទ្ធិពលផ្សេងៗទៀត តាមបណ្ដាញអ្នកដែលមានចិត្តគំនិតដូចគ្នា ដែលមានការប៉ិនប្រសប់ក្នុងការបង្កើតគំនិត ថ្មីៗ និងអ្នកដែលមានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃធ្វើការឆ្ពោះទៅរកគោលដៅតែមួយក្នុងការបណ្ដុះ សន្តិភាព ការយោគយល់គ្នា និងការពិភាក្សាគ្នា។ ពួកគេក៏ចង់ធ្វើការអភិរក្ស ព្រមទាំងធ្វើពិធីអបអរសារទរ និងការចែករំលែកវប្បធម៌ដ៏ល្អរបស់ពួកគេផងដែរ។ ក្នុងចំណោមភាពស្រពិចស្រពិលមួយចំនួន ដែលអាចកើតមានឡើងនៅថៃ្ងស្អែក និងពេលខ្លះទៀតការប្រើអំណាចជិះជាន់ រំលោភលើស្មារតីដោយបង្ខំ ដែលមាននៅ ជុំវិញខ្លួនខ្ញុំក្ដី។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយខ្ញុំនៅតែជឿជាក់ថាប្រសិនបើយើងទាំងអស់ គ្នាមានគោលជំហរតែមួយរួមគ្នា ពេលនោះសំលេងរបស់យើង នៅជុំវិញពិភពលោក កាន់តែមានកំលាំងខ្លាំង ដែលក្លាហាន អត់ធ្មត់ ស្មោះត្រង់ និងការផ្លាស់ប្ដូរព័ត៌មាន វិជ្ជមានជាក់លាក់ដែលអាចទទួលយកបាន។ ដូចជារាមច្បងរបស់យើងបានបញ្ជាក់ ហើយបញ្ជាក់ទៀតអញ្ជឹង ពួកគាត់មិនអាចនៅជាមួយយើងជារៀងរហូតនោះទេ។ ពួកគាត់បានកសាងមូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់យើងហើយ ដូច្នេះអ្វីៗវាស្ថិតនៅលើយើងទាំងអស់ក្នុងការអនុវត្តន៍នូវកេរ្តិ៍ដំណែលទាំងនេះ៕
Last Updated ( Tuesday, 15 June 2010 )

< Prev		Next >

[ Back ]